MIJN GROOTSTE OPVOEDING STRUGGLE

Mom zijn… Het gaat me eigenlijk heel goed af. In veel gevallen vind ik dat ik vaak te kort schiet. Zeker op zakelijk vlak, heb ik altijd het idee dat er meer in gezeten had. Niet eens misschien omdat het echt zo is, maar omdat ik de eigenschap heb om altijd maar de lat (te) hoog te leggen. Dat is het aard van het beestje en ergens ben ik ook zo opgevoed.

“och meidje toch, hoe kwam het dat het niet ging?”

Opvoeding

Ik heb altijd heel fanatiek wedstrijden met mijn paard gereden.  Na elk concours belde ik altijd mijn opa & oma op om te vertellen welke plaats ik was geëindigd. Heel vaak waren dit 1e of 2e plaatsen, maar als ik dan ooit 4de werd van de 35 ruiters, dan kwam er steevast: “och meidje toch, hoe kwam het dat het niet ging?” Zessen op school, waren nooit genoeg. Mijn rapport kon altijd beter. Werken kon altijd meer. Best bijzonder als ik er nu zo over nadenk. Maar goed, het is me dus met de paplepel in gegoten.

Die verdomde kokosmat

Ik houd zelf heel erg van lekker eten. Eten in het algemeen vind ik niet zo bijzonder, maar van lekker eten kan ik echt genieten. Koken en vooral gezond koken, vind ik super om te doen. Maar dan… die kindjes die niet willen eten! Ik vind dat oh zo lastig om daar mee te dealen. Nu moet je weten dat ik vroeger als kind een hele hele hele slechte eter was. Elke avond zat ik met mijn bordje eten op de kokosmat in het koude halletje bij de voordeur. Als het tijd was om naar bed te gaan, mocht ik van de kokosmat afkomen, werd mijn eten weggegooid en kon ik naar boven vertrekken. Ik kan me herinneren dat dit echt de hele basisschool periode wel geduurd heeft. En of ik er ooit één hap meer door heb gegeten? Nee… niet één. Dat weet ik echt zeker! Heel vaak vond ik het ook echt vies. Ik zie mezelf nog kokhalzen als ik “verplicht” werd om een hap te nemen.
En die kokosmat…. gelukkig zie ik ze niet meer veel. Maar als ik er dan ooit eentje zie liggen bij de voordeur, dan denk ik direct aan die tijd. Thuis lachen we er vaak om. Het is ook niet zo dat ik er een rot jeugd door heb gehad, maar dat ik me kan herinneren dat avondeten leuk kon zijn? Nee dat ook niet…

Hoe ouder, hoe wijzer! Toch?

En nu zijn we ruim 25 jaar verder en zou ik beter moeten weten. Maar toch, bijna elke avond begint mijn preek. “Eet door, neem een hap, als je niet eet dan…. ik ga het belletje zetten, als het niet op is dan… als je niet eet, word je niet groot, kun je niet goed sporten, heb je honger in je buik etc etc” En heel vaak zie ik ons mannetje een hap nemen en beginnen te kokhalzen. Ik zie dan zo mezelf en vind dat zo lastig om te zien, dat ik direct spijt heb dat ik hem zo gepusht heb. 🙁

LOSLATEN

En ik weet heel goed wat de bedoeling is… loslaten! En geloof me, ik probeer het elke avond weer. De ene keer gaat het beter dan de ander, maar op dagen dat er al “ongezonder” gegeten is, vind ik het des te belangrijker dat er goed gegeten wordt. Ik zou dolgraag het ECHT los kunnen laten. Maar hoe!?!

Wat is jullie ervaring hiermee?

About Stephanie van den Boogaard

By Stephanie van den Boogaard | @love2bemomcom. Oprichtster van LOVE2BEMOM.COM: “Sinds ik kinderen heb ben ik een enorme speurneus geworden. Zoektochten naar reizen, hotels, uitjes voor kinderen. Inspiratie op doen voor interieur metamorfoses, maar ook het combineren van kids en business. Al deze zoektochten, inspiratie en ervaringen wil ik met jou en andere ambitieuze moeders delen!"

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.