THE BITCH VAN DE TOKO

 “Wel iets meer vrouwen in top bedrijfsleven, maar nog veel te weinig”

Ho, wacht even. Dit moet ik even gaan lezen!

“Uit het onderzoek blijkt dat de raden van bestuur van grote bedrijven eind 2016 voor bijna 11 procent uit vrouwen bestonden. In 2012, voor de invoering van het streefcijfer, was dat ruim 7 procent. De raden van commissarissen bestonden eind 2016 voor zo’n 15 procent uit vrouwen. Vier jaar daarvoor was dat een kleine 10 procent. Uit het onderzoek blijkt verder dat 70 procent van de bedrijven halverwege 2017 nog geen enkele vrouw had in de raad van bestuur, en dat 50 procent geen vrouw had in de raad van commissarissen.” Bron: NOS

Regionale organisaties

Uit onderzoeken is bekend dat organisaties met een mix van mannen en vrouwen in de top beter presteren dan ondernemingen met uitsluitend mannen aan de top. Kijkend naar de grote regionale bedrijven als VDL, DAF, ASML etc. zitten geen (of heel weinig) vrouwen in de raad van bestuur of hoofddirectie.

De realiteit?

En nu vraag ik me echt af, komt dit uitsluitend doordat vrouwen minder geschikt zijn of gezien worden als minder geschikt? Ergens bekruipt mij het gevoel dat een heleboel vrouwen helemaal niet de ambitie heeft om een toppositie of in het hoger management terecht te komen. Ik klap nu even ongenuanceerd uit de school…

In een eerdere peiling onder Nederlandse topbestuurders werd aangegeven dat zij vonden dat vrouwen aan de top te weinig vrouwelijke kwaliteiten hebben, zoals het aanvoelen van hun omgeving en enige vorm van zelfreflectie. Als ik kijk naar bereikte posities van topbestuurders of functies in het hoger management, dan kan ik vrij makkelijk concluderen dat mannen echt niet uitblinken in deze kwaliteiten. Sterker nog, voor mij is het al bewezen dat je zonder deze kwaliteiten het behoorlijk ver kunt schoppen. 😉

Masculiene organisatiecultuur de boosdoener?

In een masculiene organisatiecultuur leven mensen om te werken. Successen behalen, prestaties, geld en erkenning zijn belangrijke doelen. Het bereiken van succes in het werk geeft persoonlijke voldoening, aanzien en macht. De beste worden is de norm; de meest getalenteerden worden gestimuleerd, de zwakkeren moeten op eigen kracht proberen bij te blijven. Mensen hebben de neiging om hun eigen werk te overschatten, en leidinggevenden horen besluitvaardig en agressief te werk te gaan. Zou hier wellicht het probleem liggen waarom er zo weinig vrouwen aan de top staan?

The Bitch

Vrouwen die ambitieus, doortastend en volhardend zijn worden snel bestempeld wordt als de BITCH van de toko. De mannen in mijn omgeving worden om deze zelfde kwaliteiten op handen gedragen. Ook vreemd toch?
Ik zie zelf ook wel dat een heel aantal vrouwen er niet leuker op is geworden bij het behalen van een bepaalde positie. Maar zou dit niet kunnen komen doordat vrouwen met macht bang zijn om de soortgenoot te helpen? Er zijn organisatie die bewust vrouwen aan de top nodig hebben. Simpelweg om andere vrouwen omhoog te trekken. In een organisatie waar gelijkheid wordt nagestreefd klopt dit. Maar in een masculiene organisatiecultuur bestaat de kans dat een hooggeplaatste vrouw haar soortgenoten nog meer benadeelt dan een man al zou doen. Overigens is het voor mij wederom bewezen dat mannen op bepaalde posities zich hetzelfde gedragen ten opzichte van vrouwen.

Het gezin als belemmering

Als ik kijk naar mijn jonge gezin is het voor mij geen reden waarom ik niet een andere functie of positie zou willen bekleden. Mijn kinderen zijn niet de belemmering in mijn carrière. Maar ik wil als vrouw én moeder een goede balans in mijn leven. Dat betekent dus ook dat ik deze balans tussen mijn privé-tijd en carrière zoek. Ik wil een bepaalde mate van vrijheid genieten, een rijk sociaal leven hebben en tijd voor mezelf. Dit is voor mij net zo belangrijk (okay, het is ooit helemaal anders geweest) 😉 als een inhoudelijk uitdagende functie in een mooie organisatie. Daarbij komt ook dat ik geen behoefte heb om me te profileren in een haantjescultuur, mijn creatief vermogen belemmerd wordt door politiek geneuzel en je als vrouw toch altijd tegen een bepaalde ongelijkwaardigheid moet opboksen.
Kijkend naar vele topposities en hoger management rollen om me heen, zie ik – vaak in een masculiene organisatiecultuur – het altijd bereikbaar zijn, belachelijk veel uren maken, veel stress, veel verantwoordelijkheid en nog meer verantwoording afleggen. Al deze functies worden meer dan fulltime ingevuld en dat is nauwelijks te combineren met een gezin.

Zou het zo kunnen zijn dat de uitdaging helemaal niet zit om vrouwen aan de top te krijgen? Maar meer in hoe deze functies worden ingevuld.

Super vet! Toch?

Want zeg nu zelf… hoe super vet zou het zijn als je als vrouw om je inhoudelijke kwaliteiten, het kunnen inspireren van je werkomgeving, het handelen vanuit je hart, niet vanuit een hiërarchie mensen in beweging zet, maar vanuit hun intrinsieke motivatie, je in vrijheid met een goede balans een functie kan bekleden waar jouw hart sneller van gaat stromen!

I want to, count me in!  🙂

p.s. Lieve topbestuurders en managers, lees dit artikel met een kleine knipoog. Uiteraard zijn wij werkende vrouwen nergens zonder jullie  😉

 

About Stephanie van den Boogaard

By Stephanie van den Boogaard | @love2bemomcom. Oprichtster van LOVE2BEMOM.COM: “Sinds ik kinderen heb ben ik een enorme speurneus geworden. Zoektochten naar reizen, hotels, uitjes voor kinderen. Inspiratie op doen voor interieur metamorfoses, maar ook het combineren van kids en business. Al deze zoektochten, inspiratie en ervaringen wil ik met jou en andere ambitieuze moeders delen!"

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.