HET HELSE AVON(D)(T)UURTJE….

Ik weet zeker dat vele moms zich hier in herkennen. Wat een drama kan ooit dat uurtje na je werk zijn.
Sinds dat onze oudste naar school gaat, is dit drama begonnen. En na 2,5 jaar ben ik er nog steeds niet aan gewend. Sterker nog… ik vrees (en hoop stiekem ook) dat ik er NOOIT aan ga wennen. Dat zou betekenen dat ik opgeslurpt ben in de waan van de avond.
Zomaar een willekeurige werkdag. Wat een drama…
17.40 uur: eindelijk thuis na een leuke werkdag. De kids zitten heerlijk te spelen en ik praat even bij met onze oppas hoe de dag met de kids is verlopen. Het is rustig in huis, alles is opgeruimd. Wat heerlijk thuiskomen. Samen met de jongste zwaaien we om 18.00 uur de oppas uit! “Dank je wel voor het spelen. Tot morgen!” roept mijn jongste haar na.
18.00 uur: vanaf dit moment gaat het mis. Vlug maak ik het eten warm wat ik de dag van te voren gekookt heb. Op de dagen dat ik werk, zorg ik altijd dat er al iets gemaakt is, zodat we zo snel mogelijk aan tafel kunnen. Ondertussen dek ik de tafel, ruim ik de laatste spulletje in huis op. Maar tegelijkertijd willen de kids ook aandacht. Ze zijn druk. Druk door de wisseling van oppas naar mama en het verlangen dat papa ook bijna thuiskomt.
18.25 uur: papa lief komt thuis. Alles gilt en schreeuwt door het huis. Dollend achter elkaar aan ploffen ze op de bank. “Alsjeblieft, laat iedereen wat rustiger doen!” hoor ik mezelf denken. Mijn hartslag loopt op, m’n handjes worden klammig. Heel mijn lichaam geeft aan dat ik mezelf niet meer relaxt voel. Ik neem een diepe zucht en probeer me te focussen op mijn taak. Eten op tafel krijgen.

Wat zal ik doen… nog meer mopperen, schreeuwen, weg lopen… Ik besluit anders.

18.30 uur: iedereen aan tafel. De oudste stuitert tussen zijn stoel en de grond op en neer. Overduidelijk te veel energie! De jongste begint al te mopperen dat ze geen aardappelen lust. Ik mopper.

18.40 uur: ik mopper nog steeds. Op iedereen! De ene omdat hij niet stil zit, de ander omdat ze loopt de nukken over het eten en de ander omdat hij ongestoord zijn bord al meer dan half leeg heeft en ik nog steeds tussen het aanrecht en de keukentafel loop te ijsberen.

 

18.45 uur: Okay, ik heb mijn kookpunt bereikt. For sure! Wat zal ik doen… nog meer mopperen, schreeuwen, weg lopen… Ik besluit anders. Ik neem weer een diepe zucht en stap uit het moment. Ik analyseer waar het misgaat. Kan het zo zijn dat mijn eigen onrust zorgt dat iedereen zich zo opgelaten voelt? Ik weet het antwoord: morgen ga ik het anders doen!

18.50 uur: het toetje gaat er gelukkig zonder moeite in. Ik instrueer de kindjes dat we lekker naar boven gaan. Wassen, pyjama’s aan, tandjes poetsen en lekker even een boekje lezen.

Om 19.30 uur ligt alles op 1 oor. Tijd om terug naar beneden te gaan en de puinhoop van het avond eten weg te werken.

Morgen wordt alles anders, beloof ik mezelf!

Gepubliceerd door

Stephanie van den Boogaard

By Stephanie van den Boogaard | @love2bemomcom. Oprichtster van LOVE2BEMOM.COM: “Sinds ik kinderen heb ben ik een enorme speurneus geworden. Zoektochten naar reizen, hotels, uitjes voor kinderen. Inspiratie op doen voor interieur metamorfoses, maar ook het combineren van kids en business. Al deze zoektochten, inspiratie en ervaringen wil ik met jou en andere ambitieuze moeders delen!"

2 gedachten over “HET HELSE AVON(D)(T)UURTJE….”

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.